شباهنگام که پلک‌هايم را روي هم مي‌گذارم تا اندکي از بار غم‌هايم بکاهم، نگاه مهربان و عاشقانه تو

آرامم مي کند. امروز بهانه‌اي شد تا دست‌هاي ناتوانم را با عشق تو بر روي اين صفحه سفيد به لغزش

درآورم و از اعماق وجودم نام زيبايت را حک کنم؛ مادر. امروز روز توست و من به يمن و مبارکي اين روز

هزاران هزار بوسه تقديمت مي‌کنم، سبد سبد گل سرخ به پايت مي ريزم تا بداني تنها به عشق تو زنده

ام و زندگي مي‌کنم. برايت مي‌نويسم تا بداني محکم و استوار در کنارت ايستاده‌ام و هيچ چيز جز چهره

غمگين و رنجور تو مرا به زمين نخواهد زد. برايت مي‌نويسم تا بداني هستي‌ام از هست توست و غمم از

غم تو. بداني که نگاه پاکم را از پاکي وجود تو به ارث بردم و آرامش وجودم را از آغوش پرمهرت. مادرم! اگر

روزي افسار سمند گيتي را به من مي‌دادند من زمين را به تو هديه مي‌کردم زيرا همچون او بخشاينده و

سبزي. آسمان را ارزاني ديدگان پرمهرت مي‌کردم تا با ابرهاي سياه و سفيد آن بغض و غم‌هاي ديده‌ات را

بشويي. دريا را تقديم دل دريايي‌ات مي‌کردم تا با تماشاي زلال و خروشان بودنش، امواج پرتلاطم دلت را

آرام کني. اما اي بهترينم! حال که دستانم از گيتي و هداياي آن تهي است، سرزمين دلم را نثارت

مي‌کنم که جز تو به کسي تعلق نخواهد داشت. امروز را بهانه ديدم که بگويم، عاشقانه تو را که عشق را

با هر نگاهت تفسير مي‌کني دوست دارم. مي‌خواهم بگويم مهربانم! اي کاش هرگز آن لحظه‌اي که بايد

از تو جدا شوم فرا نرسد که لحظه تکراري جدايي تو هيچ گاه برام عادت نشد. نازنينم! اينک مي‌خواهم

گوشه‌اي از گنجينه‌اي اسرارم را باز کنم و بگويم روزهايي که تو نبودي انگار هيچ کس نبود، تو که آزرده دل

مي‌شدي انگار همه نامهربان بودند، تو که غمگين بودي انگار کسي همدلي نمي‌دانست. مادرم! امروز

من ديگر کودک خردسال ديروزت نيستم که همواره از دل نازکي‌اش گله مي‌کردي، قد کشيدم و بزرگ

شدم، اما بدان تا هستم بايد مرا با همان کودک ديروزت بنگري، کودکي که هرگز بزرگ نمي‌شود و بايد

دردهايم را با لبخند پرمهرت تسکين دهي و آغوش گرمت را پناهي براي بي‌پناهي‌ام سازي تو که درياي

مهرباني‌ات وسعت بسيار دارد. بهترينم! امروز که از آن تو و به نام توست بهانه‌اي شد که بگويم با عشق

پاک و زلال تو نفس مي‌کشم و آرزويم همه سرسبزي توست.

* راستی روز حودمم مبارک کسی که به من تبریک نمیگه حدافل حودم بگم